"Ελευθερο"-Τυπία???

Τι κρύβεται πίσω από την "Ελευθεροτυπία" που επανακυκλοφόρησε

Τη βγάζει το 20% των (απλήρωτων) εργαζομένων με την συνεργασία της Μάνιας, ενάντια στην όντως απεργιακή έκδοση του υπόλοιπου 80%

Πρώτα το κείμενο του Δημήτρη Ψαρά:

Το προηγούμενο Σάββατο εμφανίστηκε στα περίπτερα η Ελευθεροτυπία. Είχαν περάσει σχεδόν έξι μήνες από τις 22 Δεκεμβρίου που κυκλοφόρησε το τελευταίο φύλλο της εφημερίδας και δέκα μήνες από τη στιγμή που η Χ.Κ. Τεγόπουλος έπαυσε να πληρώνει τους εργαζόμενούς της, ενώ συνέχιζε να εκπληρώνει μέρος των υποχρεώσεών της προς εμπορικούς πιστωτές και προς τις τράπεζες.

Το φύλλο του προηγουμένου Σαββάτου είχε τον υπότιτλο "Απεργιακή έκδοση των εργαζομένων", ενώ σε ιστολόγια και ειδησεογραφικούς ιστότοπους εμφανίστηκε ως "τρίτο" απεργιακό φύλλο των εργαζομένων της Ελευθεροτυπίας. Οι προσεκτικοί αναγνώστες διαπίστωσαν μια σοβαρή διαφορά. Τα δυο απεργιακά φύλλα που κυκλοφόρησαν στις 15 και 25.2.2012 έφεραν τον τίτλο Οι Εργαζόμενοι και όχιΕλευθεροτυπία, ενώ και τα κείμενα των συντακτών ήταν ανυπόγραφα.

Μια διαφορά που δεν θα μπορούσαν να την εντοπίσουν οι αναγνώστες, αλλά είναι εξίσου αποκαλυπτική, αφορά το γεγονός ότι η επιχείρηση, που είχε κλείσει τα γραφεία της και είχε αποσυνδέσει τα μηχανήματά της προκειμένου να μην εκδοθούν τα δύο απεργιακά φύλλα, τώρα έχει ανοίξει διάπλατα τις πόρτες της στην ομάδα των εργαζομένων που διαχειρίζονται το νέο εγχείρημα υπό το όνομαΕλευθεροτυπία και έχει επανασυνδέσει τα μηχανήματά της για να τους διευκολύνει.

Μια τελευταία διαφορά είναι ότι ενώ τα απεργιακά φύλλα απέφυγαν την περιοδικότητα στην έκδοσή τους, τα φύλλα που διεκδικούν σήμερα τον τίτλο του "απεργιακού" έχουν εξαρχής ανακοινώσει την εβδομαδιαία κυκλοφορία τους.

Αλλά αυτά τα ειδοποιά στοιχεία των απεργιακών φύλλων εδράζονται στη γνωμάτευση του νομικού συμβούλου της ΕΣΗΕΑ κ. Λάζαρου Μπελίτση, τον οποίο είχαν συμβουλευτεί οι εργαζόμενοι προκειμένου να μην διακινδυνέψουν τα χρήματα από δεδουλευμένα και αποζημιώσεις που τους οφείλει η επιχείρηση. Η γνωμάτευση αυτή που δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο του εκπροσώπου των εργαζομένων υποδεικνύει σαφώς ότι για να προστατέψουν τα δικαιώματά τους οι εργαζόμενοι πρέπει να μην κάνουν χρήση του τίτλου Ελευθεροτυπία, να μην υπογράψουν τα κείμενά τους και να μην εκδίδουν το απεργιακό φύλλο σε τακτικά διαστήματα¹.

Παρά την τήρηση αυτών των τριών υποδείξεων, η ιδιοκτησία της Χ.Κ. Τεγόπουλος είχε αντιδράσει τότε έντονα στην προοπτική να εκδοθούν τα απεργιακά φύλλα. Αφού δήλωσε στον εκπρόσωπό μας ότι "τα θεωρεί εχθρική ενέργεια" και ότι "θα κάνει χρήση όλων των δυνατοτήτων που της παρέχει ο νόμος για να τα εμποδίσει"², παρενέβη με εξώδικο στο πρακτορείο πριν την έκδοση του πρώτου απεργιακού φύλλου και κατέθεσε ασφαλιστικά μέτρα πριν την έκδοση του δεύτερου. Οι κινήσεις αυτές δεν καρποφόρησαν, αλλά τόσο το πρακτορείο όσο και το δικαστήριο στηρίχτηκαν στην τήρηση των όρων που υποδείκνυε και ο νομικός σύμβουλος της ΕΣΗΕΑ. Τώρα οι όροι αυτοί δεν τηρούνται, για τον απλό λόγο ότι έχει εξασφαλιστεί η άδεια της επιχείρησης!

Με δυο λόγια, το φύλλο της Ελευθεροτυπίας που κυκλοφόρησε στις 16.6 και επρόκειτο να επανακυκλοφορήσει και χθες δεν είναι "απεργιακό". Είναι ένα υβρίδιο, το οποίο εκδίδεται μεν από απλήρωτους εργαζόμενους, αλλά με τη συναίνεση και την άδεια της εργοδοσίας. Τέτοιου είδους "απεργίες" δεν συναντάμε ούτε στην Ιαπωνία. Άλλωστε το παραδέχτηκαν και όσοι διηύθυναν το εγχείρημα, μιλώντας στη συνέλευση των συντακτών για "τύποις απεργιακό"! Και τα παράξενα δεν σταματάνε εδώ. Μεταξύ των συντακτών που πρωτοστατούν σ’ αυτή την υβριδική "απεργιακή-εργοδοτική" έκδοση είναι και στελέχη της επιχείρησης που έχουν ήδη προσληφτεί σε ανταγωνιστικές εβδομαδιαίες εφημερίδες, ενώ το παρών δίνουν και όσοι είχαν πολεμήσει τα απεργιακά φύλλα με τον ισχυρισμό -τότε- ότι δεν θέλουν να διακινδυνεύσουν τα δικαιώματά τους.

Ο παράξενος χαρακτήρας αυτός έχει επισημανθεί από πολλούς συναδέλφους χωρίς να υπάρχει απάντηση επί της ουσίας³. Το ερώτημα είναι για ποιο λόγο αποφάσισε η Χ.Κ. Τεγόπουλος να αναθεωρήσει τη μέχρι πρότινος στάση της και εκεί που πολεμούσε με απειλές και δικαστήρια τα απεργιακά φύλλα, τώρα εμφανίζεται να συμπλέει με τη νέα "απεργιακή έκδοση". Δυστυχώς και εδώ η απάντηση είναι απλή. Σε μεγάλο βαθμό οι δημοσιογράφοι που σήμερα πρωτοστατούν στη νέα έκδοση είναι εκείνοι που διαφώνησαν δημόσια με την έκδοση των γνήσιων απεργιακών φύλλων του Φεβρουαρίου και εκείνοι που συντάχθηκαν υπέρ της επιχείρησης, όταν η Χ.Κ. Τεγόπουλος υπέβαλε αίτηση για υπαγωγή στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα, προβάλλοντας ένα πρωτοφανές "μνημονιακό" business plan, το οποίο πρόβλεπε την απόλυση των μισών εργαζομένων και τη δραστική μείωση των οικονομικών απαιτήσεων όσων επρόκειτο να παραμείνουν.

Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών που εξέτασε την αίτηση κατέληξε σε μια εξαιρετικά φιλεργατική απόφαση που εκδόθηκε στις 16.5.2012, με την οποία καθορίζεται ότι καμιά εξυγίανση της επιχείρησης δεν είναι δυνατή χωρίς την "ομαλή συνεργασία μεταξύ διοίκησης της εταιρείας και των εργαζομένων" (Απόφαση 704/2012). Στην απόφαση επισημαίνεται το γεγονός ότι το 80% των εργαζομένων αντιτίθεται στο συγκεκριμένο σχέδιο εξυγίανσης και εκτιμάται ότι "από τη μέχρι τώρα εμπειρία από τον τρόπο διοίκησης της εταιρείας" προκύπτει η "ανεπάρκεια του υπάρχοντος διοικητικού και ιδιοκτησιακού σχήματος", κάτι που βασίζεται σε συγκεκριμένα στοιχεία. Για παράδειγμα, επισημαίνεται ότι "προκειμένου να εξυπηρετηθούν τα οικονομικά συμφέροντα του συντρόφου της Μαριάνθης Τεγοπούλου σε έναν εντελώς διαφορετικό τομέα επιχειρηματικής δραστηριότητας, η αιτούσα εταιρεία υπέστη ή αναμένεται να υποστεί οικονομική αιμορραγία άνω των 6 εκατ. ευρώ, όταν το ποσό αυτό θα μπορούσε να διατεθεί για την αντιμετώπιση μέρους των οικονομικών της υποχρεώσεων και δη για την καταβολή των δεδουλευμένων μισθών".

Το φύλλο της Ελευθεροτυπίας που εκδίδεται σήμερα εκπροσωπεί ακριβώς αυτό το 20% των εργαζομένων που είχε στηρίξει την επιχείρηση στην αίτηση για το άρθρο 99. Η διοίκηση της επιχείρησης εμφανίζεται έτοιμη να καταθέσει νέα αίτηση. Ο μόνος τρόπος να γίνει δεκτή αυτή είναι να εμφανιστεί αυτή τη φορά με μεγαλύτερη συναίνεση από την πλευρά των εργαζομένων. Το "απεργιακό φύλλο" είναι το όχημα προς αυτή την κατεύθυνση, όσο καλές κι αν είναι οι προθέσεις κάποιων απ’ όσους συμμετέχουν σ’ αυτό.

Έχει ήδη εκφραστεί δημόσια η πρόθεση να μεταβληθεί αυτό το υβρίδιο σε πραγματικό επαγγελματικό φύλλο, το οποίο θα εκδίδεται από κάποιο σχήμα που θα παρακάμπτει -με τη σύμφωνη βέβαια γνώμη της- την Χ.Κ. Τεγόπουλος, προκειμένου να αποφύγει τα χρέη που τη βαρύνουν. Μάλιστα συντάκτης που μετέχει σήμερα στην επιτροπή του "τύποις απεργιακού" φύλλου (δικός τους είναι ο χαρακτηρισμός) δεν δίστασε να προτείνει στη συνέλευση των συντακτών να μεταβληθεί το φύλλο σε οιονεί εκπρόσωπο τραπεζικών συμφερόντων!

Η παράκαμψη της Χ.Κ. Τεγόπουλος και η μεταβίβαση του τίτλου σε κάποια άλλη εταιρεία "ελεύθερη βαρών" προβλεπόταν και στην αίτηση για το άρθρο 99 που απορρίφθηκε (σ. 50). Δεν πρέπει λοιπόν να εκπλήσσει κανέναν.

Από τη στιγμή που ανέλαβε την επιχείρηση η σημερινή ιδιοκτησία της Χ.Κ. Τεγόπουλος, το 2007, διαφάνηκε μια ανεξήγητη πρόθεσή της να απαξιώσει την επιχείρηση, να τη μικρύνει, να την προσαρμόσει στα προσωπικά της πρότυπα. Προηγήθηκε η εκδίωξη των σημαντικότερων διευθυντικών στελεχών, που συνοδεύτηκε με πρωτοφανή εκστρατεία απαξίωσής τους. Ακολούθησαν σποραδικές απολύσεις ανεπιθύμητων συντακτών και μαζικές απολύσεις στο πιεστήριο. Σειρά είχαν μετά ορισμένες στήλες με αναγνωσιμότητα που καταργήθηκαν με το έτσι θέλω (Ιός, Ρουμελιώτης, Μιχαηλίδης). Οι καθαρά εκδοτικές κινήσεις ήταν αυτοκτονικές: υποκατάσταση πετυχημένων ενθέτων με νέα δαπανηρά που απέτυχαν και έκδοση εβδομαδιαίου free press, το οποίο λειτούργησε ευθέως ανταγωνιστικά προς την εφημερίδα.

Και το αποκορύφωμα: την πιο κρίσιμη στιγμή για την οικονομική επιβίωση της επιχείρησης (αρχές 2009) πουλήθηκε η κερδοφόρα Χρυσή Ευκαιρία και ποσό 50 εκατ. ευρώ πήγε στους μετόχους του ομίλου με τη μέθοδο "επιστροφής κεφαλαίου". Από εκείνη τη στιγμή άρχισε ο υπερδανεισμός και το πρόβλημα ρευστότητας της επιχείρησης. Η σημερινή κατάληξη είναι αυτή που δεν φαίνεται στο "τύποις απεργιακό φύλλο". Πολυδιάσπαση των εργαζομένων, εξαναγκασμός δεκάδων σε απόλυση χωρίς αποζημίωση, άρνηση καταβολής δεδουλευμένων, άρνηση αναγνώρισης ακόμη και των επισχέσεων εργασίας, συνθήκες εργασιακού κανιβαλισμού κάτω από "αντιμνημονιακά" συνθήματα, απεργίες με την ευλογία του αφεντικού.

Όλα αυτά δεν είναι γνωστά στους αναγνώστες της Ελευθεροτυπίας, παρά το γεγονός ότι σπέρματα της αλήθειας έχουν καταγραφεί σε αρκετά διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης. Μπορεί όμως καθένας να διαπιστώσει την ακρίβεια όσων σημειώνουμε εδώ, αν διαβάσει προσεκτικά ακόμα και το ιστολόγιο του εκπροσώπου των εργαζομένων, ο οποίος συμμετέχει στο υβριδικό εγχείρημα. Ειδικά ας διαβαστεί το "ρεπορτάζ" από την τριμερή συνάντηση στο υπουργείο Εργασίας στις 14.6.2012⁴.

Τότε θα διαπιστώσουν και όσοι παρασύρθηκαν από την αυτονόητη λάμψη του "απεργιακού φύλλου" ότι έπεσαν θύματα μιας πλαστής εικόνας.

* Μέλος της συντακτικής επιτροπής των γνήσιων απεργιακών φύλλων και ήδη απολυμένος χωρίς καταβολή δεδουλευμένων και αποζημίωσης από την Χ.Κ. Τεγόπουλος.

1 http://ekprosoposeleftherotypias.blogspot.gr/2012/02/blog-post_14.html.

2 http://ekprosoposeleftherotypias.blogspot.gr/2012/02/blog-post_3523.html.

3 Βλ. σχετ. http://ekprosoposeleftherotypias.blogspot.gr, http://www.thepressproject.gr/mediadetails.php?id=22955 και tvxs.gr/node/97591.

4 http://ekprosoposeleftherotypias.blogspot.gr/2012/06/blog-post_14.html.

________

Εικονογραφηση: απο το μπλογκ Zoornalistas

Σχετική είναι και η μαρτυρία της δημοσιογράφου Αφροδίτης Πολίτη, η οποία δημοσιέυθηκε σε πλήθος μπλογκς -και η οποία περιγράφει γλαφυρά το χρονικό και την ανήθικη χροιά του φαινομένου

Γίνεται ένα απεργιακό φύλλο να εξυπηρετεί συμφέροντα της εργοδοσίας; Μιας εργοδοσίας που δεν πληρώνει ούτε αποζημιώνει 800 και πλέον εργαζόμενους  και απολυμένους επί σχεδόν ένα χρόνο;

Γίνεται οι υπέρμαχοι ενός ουλτρα-μνημονιακού μπίζνες-πλαν που προβλέπει πετσόκομμα θέσεων και μισθών κατά 50% να βαφτίζονται όψιμα απεργοί-αγωνιστές, υπογράφοντας αντιμνημονιακούς θούριους στο πλευρό της συγκεκριμένης «εναλλακτικής» κατά τα άλλα εργοδοσίας;

Γίνεται να κυκλοφορεί απεργιακή εφημερίδα με την ευγενή αρωγή, συναίνεση και ενθάρρυνση του αφεντικού, που έξαφνα ανοίγει διάπλατα πόρτες, κομπιούτερ και λοιπές υποδομές, που ως τώρα κρατούσε ερμητικά κλειδαμπαρωμένες;

Γίνεται, σε αυτή την πρωτοφανή επίδειξη οργουελιανής αντιστροφής των εννοιών «απεργία» και «εργατικός αγώνας» να συμπαρίστανται άνθρωποι «της τέχνης και του πνεύματος», προσωπικότητες της αριστεράς και της προόδου,  διαφόρων ηλικιών και αποχρώσεων ριζοσπαστικότητας, με πιο τρανταχτή τη συγχαρητήρια επιστολή του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα; 

Φυσικά γίνεται. Για όσους δεν γνωρίζουν για τι ακριβώς μιλάμε, δεν οφείλουν άλλωστε, πρόκειται..
για τα δύο τελευταία «απεργιακά» φύλλα της Ελευθεροτυπίας που κυκλοφόρησαν 16/6 και 23/6.  Οι εργαζόμενοι της Χ.Κ. Τεγόπουλος απεργούν από το Δεκέμβριο, διεκδικώντας δεδουλευμένα και αποζημιώσεις που ξεπερνάνε τα 7,5 εκατομμύρια ευρώ (βλ. απόφαση 704/2012 του Πρωτοδικείου Αθηνών, δημοσιοποιήθηκε στις 25/5/2012). Ο αριθμός των 800 περίπου εργαζομένων έχει μειωθεί σημαντικά. Πάνω από 100 αποχώρησαν,  και περισσότεροι συνεχίζουν να αποχωρούν κατά δεκάδες, χωρίς αποζημίωση ούτε εξόφληση δεδουλευμένων, μην αντέχοντας την ομηρία της «απληρωσιάς» που σε λίγο κλείνει χρόνο. 

Αυτό που ίσως δεν γνωρίζουν ακόμα και οι καλοπροαίρετοι αναγνώστες είναι ότι πολλοί εξ όσων υπογράφουν τα «τύποις απεργιακά»  και ελπίζουν ότι θα παραμείνουν στην εταιρεία με όποια μορφή ξανανοίξει, προσυπέγραψαν την αίτησή της για υπαγωγή στο άρθρο 99 του πτωχευτικού κώδικα, που απορρίφθηκε από το δικαστήριο σε μια πρωτοφανή φιλεργατική απόφαση.

Το σκεπτικό του δικαστηρίου είναι ότι με την υπαγωγή στο άρθρο 99, απλώς κερδίζει χρόνο και χρήμα η ιδιοκτησία προκειμένου «να αποξενωθεί των σημαντικότερων περιουσιακών στοιχείων», αφήνοντας την εταιρεία ένα άδειο κουφάρι, οδηγώντας τη στην πτώχευση δυο-τρία χρόνια αργότερα,  ενώ «μόνοι κερδισμένοι από αυτό το σενάριο είναι τελικά οι τράπεζες». (βλ. περίληψη της δικαστικής απόφασης: http://anasigrotisi.blogspot.gr/2012/06/7042012-99.html).

Σε αυτό το μαραθώνιο του «ποιος θα φαγωθεί» συναίνεσαν υπογράφοντας υπέρ του άρθρου 99 περίπου 110 εργαζόμενοι (έναντι 400 που τέθηκαν κατά).

Αρκετοί,  αλλά όχι όλοι,  από τους εργαζόμενους που συμμετέχουν  επωνύμως στα «τύποις απεργιακά» έχουν υπογράψει επιστολές αποποίησης της συμμετοχής τους ή/και καταγγελίας των δύο προηγούμενων απεργιακών φύλλων, που σε αντίθεση με τα τωρινά αντιμετωπίστηκαν ως «εχθρική ενέργεια» από την εργοδοσία, η οποία κινήθηκε εναντίον τους με εξώδικα και ασφαλιστικά μέτρα.

Είναι άχαρο, εσωστρεφές και μίζερο, να διαφωνείς με ψηφισμένες αποφάσεις συναδέλφων, υποστηρίζοντας πως έστω και με καλές προθέσεις εξυπηρετούν το αφεντικό, όχι τα κοινά σας συμφέροντα.

Ακόμα πιο άχαρο,  σχεδόν συνωμοσιολογικό είναι να καταγγέλλεις ένα φύλλο που κρεμιέται στα μανταλάκια γράφοντας «απεργιακό» στην ούγια,  και να επιμένεις ότι μόνο απεργιακό δεν είναι.

Είναι άχαρο και αντιδημοφιλές να υποστηρίζεις – κόντρα στην ντόπια αφρόκρεμα αριστεράς και διανόησης -  ότι το φύλλο που κυκλοφορεί ως απεργιακό λειτουργεί ως πρόπλασμα για να ασκήσει η εταιρεία έφεση, ζητώντας εκ νέου υπαγωγή στο άρθρο-99,  απαλλαγμένη από τα βάρη αλλά  και από τους «φωνακλάδες εργαζόμενους» της παλιάς εφημερίδας, με μαγιά αλλά όχι και μοναδικό πλήρωμα, τον σκληρό πυρήνα των πιστών στην εργοδοσία.

Κι όμως, όσο κι αν ειναι άχαρο, κάποιος πρέπει να το κάνει. Οχι μόνο για τον αγώνα που χάνεται όταν δεν δίνεται  αλλά κι όταν τον εγκαταλείπουμε στον αυτόματο πιλότο αναζητώντας «συνεταιριστικές» σωσίβιες λέμβους εκτός Τιτανικού,  αλλά και για τη χαμένη τιμή της αριστεράς. Μιας αριστεράς  που στη συγκεκριμένη περίπτωση όχι μονο δεν ήξερε, αλλά και δεν ρώταγε.

Εστω ότι ο διορατικός κατά τα άλλα Αλέξης Τσίπρας, δεν ήξερε ότι το φύλλο το οποίο χαιρέτιζε θερμά, μια μέρα πριν τις κρίσιμες εκλογές της 17^ης Ιουνίου, ευλογώντας το στη συνείδηση των αριστερών αναγνωστών,  είναι στην καλύτερη περίπτωση ένα πρωτόγνωρο υβρίδιο «απεργιακού-φύλλου-με-τη-συναίνεση-της-εργοδοσίας» και στη χειροτερη ενα φιλο-εργοδοτικό όχημα μετάβασης στην επόμενη φάση. Δεν ρώταγε όμως; Τόσο κόσμο έχει στο επιτελείο του, όχι μόνο ανάμεσα στους απεργούς, αλλά και από όσους ανοιχτά σαμποτάρισαν τις απεργίες και φιγουράρισαν κατόπιν ως υποψήφιοι στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Αναφέρομαι στον πρώην διευθυντή της Ελευθεροτυπίας Γιώργο Παπαδόπουλο-Τετράδη και στον σκιτσογράφο Στάθη Σταυρόπουλο, που πλέον εργάζεται στη Real News, οι οποίοι στις γενικές μας συνελεύσεις τους πρώτους μήνες της «απληρωσιάς», καταψήφιζαν τις προτάσεις για απεργία, στο όνομα του «δημοσιογραφικού λειτούργηματος» για το καλό της αντιμνημονιακής ενημέρωσης.  Κατόπιν, όπως άλλοι, αποχώρησαν με ελαφρά πηδηματάκια και μπράβο τους, αλλά όσο μας τιμούσαν με την παρουσία τους καταψήφιζαν τις απεργίες - ο Τετράδης μάλιστα ψήφιζε για το δικαίωμα της απλήρωτης εργασίας των άλλων από την προνομιακή θέση του συνταξιούχου διευθυντή. 

Επειδή αδυνατώ να πιστέψω ότι όσα προβεβλημένα στελέχη της αριστεράς υποστήριξαν επωνύμως τα «τύποις απεργιακά» φύλλα είναι απλώς παραπλανημένα «θύματα μιας πλαστής εικόνας» (βλ. άρθρο του Δ. Ψαρρά στην Αυγή της Κυριακής 24/6/2012, σελ 53), δυστυχώς τείνω να συμπεράνω ότι απλά επιβεβαιώνουν τη γενική γραμμή περί εργασιακών σχέσεων που και η πλειοψηφούσα αριστερά υπηρετεί. Και αυτή δεν είναι άλλη από τη γραμμή του πολιτικού καιροσκοπισμού και της γραφειοκρατικής διαμεσολάβησης,  η γραμμή «και με τους εργάτες, και με τις γραβάτες» ή έστω με τα σουέντ τζάκετ της εναλλακτικής εργοδοσίας και των εκλεκτών της,  και χωρίς μνημόνιο και με το ευρώ, και η απεργία ολόκληρη και το αφεντικό χορτάτο. Μόνο που αν αυτή η γραμμή μπορεί να φέρνει κουκιά στις κάλπες, με  προοπτική να σχηματίσει «αριστερή κυβέρνηση», δεν μπορεί δυστυχώς να πείσει όσους συμμετέχουν στις πραγματικές ταξικές και εργασιακές συγκρούσεις, από αυτές που έχουν πραγματικούς θύτες και θύματα, νικητές και ηττημένους, εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους, κόκκινες γραμμές που δεν θολώνουν όσο αντιμνημονιακό ροζ και αν πέφτει στα «υβριδικά» πρωτοσέλιδα που γεφυρώνουν (;) το φαινομενικά ασυμφιλίωτο χάσμα απεργών και  εργοδοτών.

 Αφροδίτη Πολίτη 

 – αλλη μια απολυμένη χωρίς αποζημίωση και καταβολή δεδουλευμένων από την “Ελευθεροτυπία”

 

Για περισσότερες πληροφορίες, σε ένα ούτως ή άλλως αντιδημοφιλές και για τους αριστερούς θέμα βλ:

 1) http://www.themediaproject.gr/mediadetails.php?id=22955 ρεπορτάζ της Ματίνας Παπαχριστούδη, παρατίθενται επιστολές εργαζομένων για τα «τύποις απεργιακά» φύλλα.

2) http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/oligi-apo-eleytherotypia-tis-antas-psarra  Αρθρο της απολυμένης, χωρίς καταβολή δεδουλευμένων και αποζημίωσης,  συντάκτριας της «Ε» Αντας Ψαρρά

 

3) Αυγή της Κυριακής 24/6/2012, σελ. 53.  «Η«Ελευθεροτυπία» των εργαζομένων και των εργοδοτών».  Αρθρο του  απολυμένου, χωρίς αποζημίωση και καταβολή δεδουλευμένων, συντάκτη της «Ε» Δημήτρη  Ψαρρά

4) http://ekprosoposeleftherotypias.blogspot.gr/  Το μπλογκ του εκπροσώπου της «Ε» Πάνου Σώκου